ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΟΟΥΙ - Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Σε αυτές τις συνεντεύξεις, συγκεντρωµένες από όλη τη διάρκεια της µυθικής καριέρας του —συµπεριλαµβανοµένης της πρώτης του σε ηλικία δεκαέξι ετών, αλλά και της τελευταίας του, δεκαετίες µετά—, ο Ντέιβιντ Μπόουι µιλά για τα παιδικά του χρόνια στους δύσκολους δρόµους του Νότιου Λονδίνου, τη σύνθεση τραγουδιών, τις καταχρήσεις, την επιρροή του Άντι Γουόρχολ, τη σεξουαλικότητα, τις ταινίες του, τη µόδα, τη συνεργασία του µε τον Μπράιαν Ίνο, τη φιλία του µε τον Τζον Λένον και πολλά άλλα.

Εύστροφος στον λόγο του και µε το εκλεπτυσµένο, σαρκαστικό, αγγλικό χιούµορ του πάντα σε ετοιµότητα, ο Μπόουι αποδεικνύει µέσα από τις συνεντεύξεις του γιατί θεωρούνταν πάντα µπροστά από την εποχή του — τόσο στην καλλιτεχνική δηµιουργία όσο και στον κοινωνικό σχολιασµό.

Η σειρά Η τελευταία συνέντευξη και άλλες συζητήσεις συγκεντρώνει εμβληματικές συνομιλίες με κορυφαίες προσωπικότητες από κάθε χώρο: συγγραφείς, στοχαστές, αθλητές, καλλιτέχνες και πολιτικούς – από τα πρώτα τους βήματα μέχρι την τελευταία τους συνέντευξη. Μέσα από τις σελίδες κάθε τόμου αποκαλύπτεται η ανθρώπινη διάσταση πίσω από τη δημόσια εικόνα: ο εσωτερικός κόσμος, το χιούμορ, η οργή, η στοχαστικότητα, οι αδυναμίες και οι αλήθειες που δεν γράφτηκαν ποτέ στα επίσημα βιογραφικά. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που «μιλάνε για τελευταία φορά» περιλαμβάνονται ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ και ο Άντονι Μπουρντέν, οι οποίοι ανοίγουν και τη σειρά, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, η Φρίντα Κάλο, ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ κ.ά.

ΛΟΝΤΕΡ: Είχες αίσθηση του στιλ ως παιδί;

Μπόουι: Ναι, µου άρεσε το πώς συνδυάζονταν τα διάφορα πράγµατα. Όµως, νοµίζω ότι ανέκαθεν µε τραβούσε η χοντροκοπιά [γελάει πνιχτά], οπότε αυτό µε γλίτωσε από τα χειρότερα τελικά: Ποτέ µου δεν µε ενθουσίασε ιδιαίτερα το εκλεπτυσµένο γούστο, όταν κατέληγε υπερβολικά εκλεπτυσµένο. Δεν µε ενοχλούσε µια κάποια αίσθηση της κοµψότητας και του στιλ, όµως µου άρεσε όταν τα πράγµατα ήταν κάπως αλλιώς… κάπως πιο λαϊκά και χοντροκοµµένα.

Λόντερ: Τους τεντιµπόηδες, τους είχες υπόψη σου;

Μπόουι: Ναι. Θυµάµαι ήταν ένας τύπος που έµενε λίγο παρακάτω από εµάς και ήταν τεντιµπόης – Έρικ τον έλεγαν, αν θυµάµαι σωστά. Είχε σγουρά, ολοφώτεινα, κόκκινα µαλλιά και ξυράφια στον γιακά του – προκειµένου να µην πέφτει θύµα επιθέσεων, φαντάζοµαι, από άλλους τεντιµπόηδες. Αυτό το έβρισκα πολύ εντυπωσιακό. Όµως, ήταν κάπως ιδιότροπος… απλώς στεκόταν στη γωνία επί ώρες, στριφογυρίζοντας µανιακά µια αλυσίδα.[…]

«Προσωπικά, δεν µε απασχολεί καθόλου το γκλάµουρ. Μου φαίνεται γελοίο να πασχίζει κανείς γι’ αυτό. Σκασίλα µου εντελώς. Ένα καθαρό ζευγάρι παπούτσια κανονικά πρέπει να είναι υπεραρκετό».

—Ντέιβιντ Μπόουι