EVERYTHING IS F*CKED

Ζούμε σε μια ενδιαφέρουσα εποχή. Είμαστε πιο ελεύθεροι, πιο υγιείς και πιο πλούσιοι από οποτεδήποτε άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κι όμως, κατά κάποιον τρόπο όλα φαίνονται να έχουν πάει κατά διαόλου – ο πλανήτης θερμαίνεται, οι κυβερνήσεις αποτυγχάνουν, οι οικονομίες καταρρέουν και πολλοί από εμάς καταλήγουμε να βιώνουμε ένα μόνιμο αίσθημα απελπισίας.

Το 2016, ο Μάνσον με το βιβλίο του THE SUBTLE ART OF NOT GIVING A F*CK – Η ευγενής τέχνη τού να τα γράφεις όλα στα…!, που εξελίχθηκε σε παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο, μας έδειξε ότι το να κυνηγάμε συνεχώς την ευτυχία μάς κάνει πιο δυστυχισμένους.

Στο EVERYTHING IS F*CKED – Ένα βιβλίο για την ελπίδα , ο Μάνσον στρέφει το βλέμμα του προς τις ατελείωτες καταστροφές που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο γύρω μας. Αντλώντας από το πλούσιο υλικό της ψυχολογικής έρευνας πάνω σε αυτά τα θέματα, καθώς και από τη διαχρονική σοφία φιλοσόφων όπως ο Πλάτωνας, ο Νίτσε και ο Τομ Γουέιτς, αναλύει τη θρησκεία, την πολιτική και τους ενοχλητικούς τρόπους με τους οποίους έχουν καταλήξει να μοιάζουν μεταξύ τους. Εξετάζει τη σχέση μας με τα χρήματα, την ψυχαγωγία και το διαδίκτυο, και το πώς η υπερβολή ακόμα και σε κάτι καλό μπορεί να μας καταβροχθίσει ψυχολογικά. Αμφισβητεί ανοιχτά τους ορισμούς μας για την πίστη, την ευτυχία, την ελευθερία – και ακόμα και για την ίδια την ελπίδα.

Με τον συνηθισμένο συνδυασμό της ευφυίας και του ιδιότροπου χιούμορ του, ο Μάνσον μάς αρπάζει από τον γιακά και μας προκαλεί να είμαστε πιο ειλικρινείς με τον εαυτό μας και να συνδεθούμε με τον κόσμο με τρόπους που πιθανώς δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ πριν.

Είμαστε ένας πολιτισμός που δεν χρειάζεται ούτε ειρήνη ούτε ευημερία, ούτε στολίδια για το καπό των ηλεκτρικών αυτοκινήτων μας. Τα έχουμε όλα αυτά. Είμαστε ένας πολιτισμός που έχει ανάγκη από κάτι πολύ πιο επισφαλές. Είμαστε ένας πολιτισμός και ένας λαός που έχει ανάγκη από ελπίδα.

Η ψυχή μας έχει ανάγκη την ελπίδα για να επιβιώσει, ακριβώς όπως το ψάρι έχει ανάγκη το νερό. Η ελπίδα είναι το καύσιμο της νοητικής μηχανής μας. Το βούτυρο στο ψωμί μας. Χωρίς την ελπίδα, όλος ο νοητικός μηχανισμός μας ή θα μπλοκάρει ή θα λιμοκτονήσει.

Γιατί ελευθερία δεν είναι να έχεις πιο πολλές μάρκες δημητριακών για να διαλέξεις, ούτε πιο πολλούς προορισμούς διακοπών για να βγάζεις σέλφι, ούτε πιο πολλά δορυφορικά κανάλια για να σε παίρνει ο ύπνος όταν τα παρακολουθείς.

Όλα αυτά είναι ποικιλία. Και μέσα σε ένα κενό η ποικιλία δεν έχει νόημα. Αν είσαι παγιδευμένος στην ανασφάλεια, αν σε ταλαιπωρεί η αμφιβολία, αν σε δένει χειροπόδαρα η δυσανεξία, μπορείς να έχεις όση ποικιλία θέλεις. Αλλά ελεύθερος δεν είσαι.