Η εμμονή - Nakasbookhouse.gr Skip to main content
Η εμμονή
SKU:
9786180336436

Η εμμονή

€8,91
€9,90
0
No votes yet

Το πιο παράξενο με τη ζήλια είναι που μπορεί να γεμίσει μια πόλη ολάκερη –τον κόσμο όλο– με ένα άτομο που ίσως να μην έχεις γνωρίσει ποτέ.... ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Αποστολή σε 48 ώρες

Λεπτομέρειες βιβλίου

Το πιο παράξενο με τη ζήλια είναι που μπορεί να γεμίσει μια πόλη ολάκερη –τον κόσμο όλο– με ένα άτομο που ίσως να μην έχεις γνωρίσει ποτέ.

Αυτά τα πρώτα λόγια θέτουν το πλαίσιο για την Εμμονή, ένα εντυπωσιακό πορτρέτο μιας γυναίκας μετά το τέλος μιας σχέσης. Ο αναγνώστης παρακολουθεί όλα τα βήματα της ζήλιας, της ανάγκης μιας γυναίκας να ξέρει ποια την αντικατέστησε στη ζωή ενός χαμένου αγαπημένου. Η γραφή της Ernaux υπέροχα ακριβής όπως πάντα, απεικονίζει την πολύ οικεία τάση να επιδιώκουμε τον έλεγχο και τη βεβαιότητα μετά την απόρριψη.

Έπαψα ν’ ανασύρω τις μορφές ενός φαντασιακού παραδομένου στη ζήλια, του οποίου ήμουν λεία και θεατής, να καταγράφω τις κοινοτοπίες που πολλαπλασιάζονταν, ανεξέλεγκτα, στο μυαλό μου· να περιγράφω όλη τούτη την αυθόρμητη εσωτερική ρητορική, την άπληστη και επώδυνη, την αποφασισμένη να φτάσει πάση θυσία στην αλήθεια· και –γιατί περί αυτού πρόκειται– στην ευτυχία. Κατάφερα να γεμίσω με λέξεις την απούσα εικόνα και το απόν όνομα εκείνης που, για έξι μήνες, συνέχιζε να μακιγιάρεται, να πηγαίνει στη δουλειά της, να μιλάει και να απολαμβάνει, δίχως να υποπτεύεται ότι ζούσε και κάπου αλλού, στο μυαλό και στο δέρμα μιας άλλης γυναίκας.
Απόσπασμα από το βιβλίο

ISBN:
9786180336436
Εκδόσεις:
Συγγραφέας:
Σελίδες: 
80
Έτος: 
2023
Η Αννί Ερνώ γεννήθηκε στη Γαλλία (Lillebonne) το 1940. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ρουέν και εργάστηκε σαν καθηγήτρια στο Centre National d' Enseignement par Correspondence. Τα σύντομα, αυτοβιογραφικά της αφηγήματα -τα οποία δεν ξεπερνούν, συνήθως, τις εκατό σελίδες- ασχολούνται με θέματα της παιδικής της ηλικίας, των σχέσεων με τους γονείς της και με τους ερωτικούς της συντρόφους, χωρίς να χάνουν τη ζωντάνια, τη δύναμη και την οξυδέρκειά τους: "Les armoires vides", 1974, "Ce qu' ils disent ou rien", 1977, "La place", 1984 (ελλ. "Η θέση", εκδ. Χατζηνικολή) "Une femme", 1987, "Passion simple", 1991 (ελλ. "Πάθος", εκδ. Χατζηνικολή), "Journal du dehors", 1993, "La honte", 1997 (ελλ. "Ντροπή", εκδ. Χατζηνικολή), "Je ne suis pas sortie de ma nuit", 1999 (ελλ. "Δεν βγήκα από το σκοτάδι μου", εκδ. Χατζηνικολή), "L' evenement", 2000, "La vie exterieure", 2000, "Se perdre", 2001 (ελλ. "Χάνομαι", εκδ. Χατζηνικολή), "L' occupation", 2002, "L' ecriture comme un couteau"- συνεντεύξεις με τον Frederic-Yves Jeannet, 2003. Σε ένα τηλεοπτικό πορτραίτο που ετοίμασε για λογαριασμό του Υπουργείου Πολιτισμού o Timothy Miller, το 2000, η Αννί Ερνώ ισχυρίζεται ότι δύο είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν στη γραφή της: αυτό της κοινωνικής ανισότητας, της τομής ανάμεσα στον οικογενειακό κοινωνικό της χώρο και στον κόσμο των γραμμάτων που διάλεξε ν' ακολουθήσει η ίδια, αφενός, και αφετέρου το στοιχείο της ανδρικής κυριαρχίας στον κόσμο. Μακριά από οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι προϊόν της φαντασίας, αναζητά την πραγματικότητα μέσα από τις αναμνήσεις, τις αισθήσεις και τα συναισθήματά της, είτε πρόκειται για συναισθήματα -κοινωνικής- ντροπής, είτε πάθους. "Δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου", λέει, "δημιουργική εργασία ή εργασία γύρω από θέματα μορφής που να μην έχει αφετηρία της την πραγματικότητα". Το 2001 δημοσίευσε το προσωπικό της ημερολόγιο με τίτλο "Se perdre" ("Χάνομαι"). Τα έργα της διδάσκονται στο γαλλικό σχολείο ως σύγχρονη κλασική λογοτεχνία. Το 1984, το αυτοβιογραφικού περιεχομένου έργο της "Η θέση" (La place) τιμήθηκε με το βραβείο Renaudot. Το βιβλίο της τα "Τα χρόνια" (Εditions Gallimard, 2008) τιμήθηκε με τα βραβεία Marguerite Duras (2008) και Francois Mauriac (2008).

Το πιο παράξενο με τη ζήλια είναι που μπορεί να γεμίσει μια πόλη ολάκερη –τον κόσμο όλο– με ένα άτομο που ίσως να μην έχεις γνωρίσει ποτέ.

Αυτά τα πρώτα λόγια θέτουν το πλαίσιο για την Εμμονή, ένα εντυπωσιακό πορτρέτο μιας γυναίκας μετά το τέλος μιας σχέσης. Ο αναγνώστης παρακολουθεί όλα τα βήματα της ζήλιας, της ανάγκης μιας γυναίκας να ξέρει ποια την αντικατέστησε στη ζωή ενός χαμένου αγαπημένου. Η γραφή της Ernaux υπέροχα ακριβής όπως πάντα, απεικονίζει την πολύ οικεία τάση να επιδιώκουμε τον έλεγχο και τη βεβαιότητα μετά την απόρριψη.

Έπαψα ν’ ανασύρω τις μορφές ενός φαντασιακού παραδομένου στη ζήλια, του οποίου ήμουν λεία και θεατής, να καταγράφω τις κοινοτοπίες που πολλαπλασιάζονταν, ανεξέλεγκτα, στο μυαλό μου· να περιγράφω όλη τούτη την αυθόρμητη εσωτερική ρητορική, την άπληστη και επώδυνη, την αποφασισμένη να φτάσει πάση θυσία στην αλήθεια· και –γιατί περί αυτού πρόκειται– στην ευτυχία. Κατάφερα να γεμίσω με λέξεις την απούσα εικόνα και το απόν όνομα εκείνης που, για έξι μήνες, συνέχιζε να μακιγιάρεται, να πηγαίνει στη δουλειά της, να μιλάει και να απολαμβάνει, δίχως να υποπτεύεται ότι ζούσε και κάπου αλλού, στο μυαλό και στο δέρμα μιας άλλης γυναίκας.
Απόσπασμα από το βιβλίο