Skip to main content
SKU:
9789608353176

Ο ρόλος του Αυτοκράτορος στη Συνοδική Πράξη της Εκκλησίας κατά τον 5ο αιώνα με βάση τις πηγές

€22,50
€25,00
0
No votes yet
Μετά το 313 μ.Χ. (διάταγμα των Μεδιολάνων) η Εκκλησία εξήλθε προς τον κόσμο και έφερε το λόγο του Θεού στο κέντρο της πολιτικής ζωής της αυτοκρατορίας... ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Λεπτομέρειες βιβλίου

Μετά το 313 μ.Χ. (διάταγμα των Μεδιολάνων) η Εκκλησία εξήλθε προς τον κόσμο και έφερε το λόγο του Θεού στο κέντρο της πολιτικής ζωής της αυτοκρατορίας. Συγχρόνως οι αιρέσεις, που προήλθαν από τις ποικίλες επιδράσεις του περιβάλλοντος κόσμου, συνιστούσαν απειλή ορατή όχι μόνο για τη διάσπαση της ευχαριστιακής ενότητας της Εκκλησίας αλλά και της αυτοκρατορίας, τουλάχιστο κατά το ανατολικό τμήμα της, που έτεινε προς εκτεταμένο εκχριστιανισμό. Η Εκκλησία αντιμετώπισε τους αιρετικούς θέτοντας σε εφαρμογή το γνωστό από την αποστολική εποχή συνοδικό θεσμό. Για την αποτελεσματικότερη, όμως, υπεράσπιση της πίστεως χρειάστηκε, σε ορισμένες περιπτώσεις, η καθοριστική συμβολή των αυτοκρατόρων, που, μετά από αιτήματα της Εκκλησίας, συγκάλεσαν, και ουσιαστικά βοήθησαν, τη συνοδική έκφραση της Εκκλησίας υπό τον τύπο του θεσμού των Οικουμενικών Συνόδων. Και τούτο, διότι μόνο αυτοί είχαν τη δυνατότητα να προσκαλέσουν επισκόπους από όλη την αυτοκρατορία, να αναλάβουν τα έξοδα διαμονής και διατροφής τους, να εγγυηθούν την ασφάλειά τους και να εφαρμόσουν τις αποφάσεις των Συνόδων, στις οποίες έδωσαν ισχύ κρατικού νόμου. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι αυτοκράτορες υπερέβαιναν τα εσκαμμένα και πίστευαν ότι μπορούσαν οι ίδιοι να νομοθετούν κατά το δοκούν ερχόμενοι σε αντίθεση με την καθολική πίστη (Θεοδόσιος Β', Βασιλίσκος, Ζήνων), αντιμετώπισαν τη σθεναρή αντίδραση της Εκκλησίας και οι προσπάθειές τους είχαν πάντοτε προσωρινά αποτελέσματα. Ο αυτοκράτορας περιφρουρούσε τη διαδικασία των Συνόδων, αλλά δεν μετείχε στις αποφάσεις, οι οποίες είναι έργο αποκλειστικό των συνοδικών Πατέρων. Ως κατακλείδα αρμόζει να επισημανθεί ότι η Εκκλησία θεωρούσε τον αυτοκράτορα ως το πλέον εκλεκτό μέλος της.

ISBN:
9789608353176
Μέγεθος: 
24x17
Σελίδες: 
200
Έτος: 
2004
Ο Βασίλειος Διονυσίου Κουκουσάς είναι Αναπληρωτής Καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ. Γεννήθηκε στην Κοζάνη. Σπούδασε στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ και μετεκπαιδεύτηκε στο Μπάρι και τη Ρώμη. Ασχολείται ιδιαίτερα με θέματα σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας, ορθοδόξου παρουσίας στην Ιταλία, του Οικουμενικού και των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων.

Μετά το 313 μ.Χ. (διάταγμα των Μεδιολάνων) η Εκκλησία εξήλθε προς τον κόσμο και έφερε το λόγο του Θεού στο κέντρο της πολιτικής ζωής της αυτοκρατορίας. Συγχρόνως οι αιρέσεις, που προήλθαν από τις ποικίλες επιδράσεις του περιβάλλοντος κόσμου, συνιστούσαν απειλή ορατή όχι μόνο για τη διάσπαση της ευχαριστιακής ενότητας της Εκκλησίας αλλά και της αυτοκρατορίας, τουλάχιστο κατά το ανατολικό τμήμα της, που έτεινε προς εκτεταμένο εκχριστιανισμό. Η Εκκλησία αντιμετώπισε τους αιρετικούς θέτοντας σε εφαρμογή το γνωστό από την αποστολική εποχή συνοδικό θεσμό. Για την αποτελεσματικότερη, όμως, υπεράσπιση της πίστεως χρειάστηκε, σε ορισμένες περιπτώσεις, η καθοριστική συμβολή των αυτοκρατόρων, που, μετά από αιτήματα της Εκκλησίας, συγκάλεσαν, και ουσιαστικά βοήθησαν, τη συνοδική έκφραση της Εκκλησίας υπό τον τύπο του θεσμού των Οικουμενικών Συνόδων. Και τούτο, διότι μόνο αυτοί είχαν τη δυνατότητα να προσκαλέσουν επισκόπους από όλη την αυτοκρατορία, να αναλάβουν τα έξοδα διαμονής και διατροφής τους, να εγγυηθούν την ασφάλειά τους και να εφαρμόσουν τις αποφάσεις των Συνόδων, στις οποίες έδωσαν ισχύ κρατικού νόμου. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι αυτοκράτορες υπερέβαιναν τα εσκαμμένα και πίστευαν ότι μπορούσαν οι ίδιοι να νομοθετούν κατά το δοκούν ερχόμενοι σε αντίθεση με την καθολική πίστη (Θεοδόσιος Β', Βασιλίσκος, Ζήνων), αντιμετώπισαν τη σθεναρή αντίδραση της Εκκλησίας και οι προσπάθειές τους είχαν πάντοτε προσωρινά αποτελέσματα. Ο αυτοκράτορας περιφρουρούσε τη διαδικασία των Συνόδων, αλλά δεν μετείχε στις αποφάσεις, οι οποίες είναι έργο αποκλειστικό των συνοδικών Πατέρων. Ως κατακλείδα αρμόζει να επισημανθεί ότι η Εκκλησία θεωρούσε τον αυτοκράτορα ως το πλέον εκλεκτό μέλος της.