Skip to main content
SKU:
9789608353503

Η πολιτική φιλοσοφία της παιδείας στην τελευταία βυζαντινή αναγέννηση του ΙΔ΄ αιώνα και ο Θωμάς Μάγιστρος

€23,84
€26,49
0
No votes yet
Η μελέτη αναφέρεται στην τελευταία βυζαντινή αναγέννηση του ΙΔ΄ αιώνα και σ' ένα λόγιο της Θεσσαλονίκης, τον Θωμά Μάγιστρο. Ο Μάγιστρος είναι παρόν σε... ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Λεπτομέρειες βιβλίου

Η μελέτη αναφέρεται στην τελευταία βυζαντινή αναγέννηση του ΙΔ΄ αιώνα και σ' ένα λόγιο της Θεσσαλονίκης, τον Θωμά Μάγιστρο. Ο Μάγιστρος είναι παρόν σε όλα τα σημαντικά γεγονότα όπως η στάση των Ζηλωτών, η ησυχαστική έριδα, ο εμφύλιος πόλεμος των δύο Ανδρονίκων και έχει επαφή με όλες τις εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής του, όπως ο Θεόδωρος Μετοχίτης, ο Νικηφόρος Γρηγοράς, ο Ιωάννης Καντακουζηνός κ,ά.π. Οι φιλοσοφικές-θεολογικές και κοινωνικοπολιτικές ιδέες του έτσι όπως αναδεικνύονται μέσα από το έργο του, σε συνδυασμό με τον ιστορικό ορίζοντα και την διαπλοκή των γεγονότων της περιόδου, φέρνουν στην επιφάνεια όχι μόνο έναν λόγιο ουμανιστή -χαρακτηρισμός ο οποίος του αποδίδεται υπερβολικά εύκολα κατά το πρότυπο του δυτικού homo universalis- αλλά έναν εκπρόσωπο της κυρίαρχης βυζαντινής τάσης, η οποία αναμετράται καθημερινά με το οντολογικό ερώτημα της ύπαρξης. Πολιτική και παιδεία είναι τα σημαντικότερα μέσα τα οποία διαθέτει ο άνθρωπος για να συγκροτήσει βίο, ο οποίος παραπέμπει στην γνώση και στην υπέρβαση του θανάτου. Ανεξάρτητα από αδυναμίες και πτώσεις στις οποίες αναπόφευκτα ο ανθρώπινος βίος υποτάσσεται σε κάθε εποχή, σημασία έχει ότι μέσα στον επιτεινόμενο ζόφο της επερχόμενης καταστροφής, αυτοί οι έσχατοι Βυζαντινοί όπως ο Θωμάς Μάγιστρος, έβρισκαν τις αντιστάσεις να πραγματεύονται τα ζητήματα της όντως ζωής και του υπαρκτικού θανάτου, ως αυτονόητα εγκεντρισμένα στην καθημερινότητά τους.

ISBN:
9789608353503
Μέγεθος: 
24x17
Σελίδες: 
252
Έτος: 
2006
Ο Κωνσταντίνος Δ. Λολίτσας (Αθήνα, 1964) είναι αριστούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και ολοκλήρωσε ως αριστούχος μεταπτυχιακές σπουδές στην Ειδική Αγωγή στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. Σπούδασε επίσης Θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και είναι διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου (τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών σπουδών). Έχει συμμετάσχει ως σύνεδρος σε πανελλήνια και διεθνή συνέδρια, με θέματα γλώσσας, αγωγής, διαπολιτισμικής εκπαίδευσης και ιστορίας. Είναι μέλος του Δ.Σ. του Πανελληνίου Επιστημονικού Συλλόγου Ειδικής Αγωγής. Κάποια δημοσιευμένα άρθρα του είναι: "Ψηλαφίσματα μιας ξεχασμένης πολιτικής φιλοσοφίας στην εκπαίδευση", "Διαπολιτισμική εκπαίδευση και ειδική αγωγή", "Ο μαθητής ως πρόσωπο και ως πολίτης στην πολυπολιτισμική κοινωνία" κ.ά. Υπηρετεί στην δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως Διευθυντής της Γ΄ Δ/νσης Π.Ε. Αθήνας. Έργο του είναι το: "Η πολιτική φιλοσοφία της παιδείας στην τελευταία Βυζαντική αναγέννηση του ΙΑ΄ αιώνα και ο Θωμάς Μάγιστρος" (2006).

Η μελέτη αναφέρεται στην τελευταία βυζαντινή αναγέννηση του ΙΔ΄ αιώνα και σ' ένα λόγιο της Θεσσαλονίκης, τον Θωμά Μάγιστρο. Ο Μάγιστρος είναι παρόν σε όλα τα σημαντικά γεγονότα όπως η στάση των Ζηλωτών, η ησυχαστική έριδα, ο εμφύλιος πόλεμος των δύο Ανδρονίκων και έχει επαφή με όλες τις εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής του, όπως ο Θεόδωρος Μετοχίτης, ο Νικηφόρος Γρηγοράς, ο Ιωάννης Καντακουζηνός κ,ά.π. Οι φιλοσοφικές-θεολογικές και κοινωνικοπολιτικές ιδέες του έτσι όπως αναδεικνύονται μέσα από το έργο του, σε συνδυασμό με τον ιστορικό ορίζοντα και την διαπλοκή των γεγονότων της περιόδου, φέρνουν στην επιφάνεια όχι μόνο έναν λόγιο ουμανιστή -χαρακτηρισμός ο οποίος του αποδίδεται υπερβολικά εύκολα κατά το πρότυπο του δυτικού homo universalis- αλλά έναν εκπρόσωπο της κυρίαρχης βυζαντινής τάσης, η οποία αναμετράται καθημερινά με το οντολογικό ερώτημα της ύπαρξης. Πολιτική και παιδεία είναι τα σημαντικότερα μέσα τα οποία διαθέτει ο άνθρωπος για να συγκροτήσει βίο, ο οποίος παραπέμπει στην γνώση και στην υπέρβαση του θανάτου. Ανεξάρτητα από αδυναμίες και πτώσεις στις οποίες αναπόφευκτα ο ανθρώπινος βίος υποτάσσεται σε κάθε εποχή, σημασία έχει ότι μέσα στον επιτεινόμενο ζόφο της επερχόμενης καταστροφής, αυτοί οι έσχατοι Βυζαντινοί όπως ο Θωμάς Μάγιστρος, έβρισκαν τις αντιστάσεις να πραγματεύονται τα ζητήματα της όντως ζωής και του υπαρκτικού θανάτου, ως αυτονόητα εγκεντρισμένα στην καθημερινότητά τους.