Skip to main content
28-04-2020

Παρουσίαση - Κριτική βιβλίου | Liz Garton Scanlon και Audrey Vernick, Πέντε λεπτά, εκδόσεις Μεταίχμιο

Με αφορμή τον διαθέσιμο χρόνο μας στο σπίτι, τον επαναπροσδιορισμό του χρόνου (αλλά και το χώρου) στη νέα μας έκτακτη καθημερινότητα, αποφάσισα να διαβάσω πρώτο πρώτο το βιβλίο των Liz Garton Scanlon και Audrey Vernick, σε εικονογράφηση Olivier Tallec, με τίτλο «Πέντε λεπτά».

Ο υπότιτλος του βιβλίου «(Αυτό είναι πολλή ώρα!) (Όχι, δεν είναι!) (Ναι, είναι!)», μας φέρνει γέλια, γιατί ανταποκρίνεται τόσο στη σχέση των παιδιών με τον χρόνο, όσο και των μεγάλων, τώρα που βρισκόμαστε όλοι μαζί περισσότερες ώρες στο σπίτι.

Ο μικρός ήρωας του βιβλίου θέλει… τον χρόνο του, για να καταλάβει πώς κατασκευάζουμε και μοιράζουμε εμείς οι άνθρωποι τον χρόνο και γιατί. Ο ίδιος ξυπνάει νωρίτερα από τους γονείς του, όμως ετοιμάζεται αργότερα από αυτούς. Τα πέντε λεπτά περνούν γρήγορα, όταν περιμένει τον πατέρα να παραδώσει ρούχα στο καθαριστήριο, αλλά φαίνονται ατέλειωτα, όταν περιμένει με τη μητέρα στην ουρά της τράπεζας ή του ταχυδρομείου. Στην αίθουσα αναμονής του οδοντίατρου τα λεπτά περνούν αδιάφορα, δεν με συμβαίνει όμως το ίδιο όταν βρίσκεται ο μικρός βρίσκεται στην καρέκλα του! Η κίνηση στους δρόμους, το διάλειμμα στο σχολείο, η αναμονή έξω από την τουαλέτα, η σειρά προτεραιότητας στο λούνα παρκ, η ετοιμασία του φαγητού, μια βόλτα, το παιχνίδι πριν τον ύπνο, η ανάγνωση ενός βιβλίου, όλα έχουν την ώρα τους και όλα έχουν τον χρόνο τους.

Ο χρόνος είναι γεμάτος, άδειος, λίγος, αρκετός, ελαφρύς ή βαρύς και ασήκωτος, γλυκός ή πικρός. Ο χρόνος κατέχει και τις πέντε ανθρώπινες αισθήσεις: ακούει, βλέπει, γεύεται, οσμίζεται, αγγίζει κι αφήνει να τον αγγίξουν. Γεννάει συναισθήματα και χαρακτηρίζει τις στιγμές. Είναι ένα μαγικό πεδίο, που εμείς το κόψαμε σε είκοσι τέσσερις φέτες, μπορεί, όμως, και να μην είναι έτσι. Γι’ αυτό, πέντε λεπτά μπορεί να είναι μια αιωνιότητα και μια μέρα, μπορεί να είναι και πολύ λιγότερα από αυτά που θα χρειαστείτε για να διαβάσετε αυτό το κείμενο.

Η ανθρώπινη επινόηση του χρόνου, λοιπόν, και πώς αυτός μοιράζεται σε μια απλή καθημερινή μέρα, μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού που πρέπει να κοινωνικοποιηθεί και να λειτουργήσει με βάση και τα χρονικά όρια.

Τρυφερό, λιτό και χαριτωμένο.

Καλή ανάγνωση!

(Υ.Γ. Εμένα αν με ρωτήσετε, δεν φοράω ρολόι)

 

Βιογραφικό: Η Σοφία Πολίτου - Βερβέρη γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στον Πειραιά, ζει στη Ραφήνα. Σπούδασε μουσική και άλλα. Εργάζεται στον χώρο του βιβλίου. Είναι παντρεμένη κι έχει δύο παιδιά. Κειμενογραφεί και με το ψευδώνυμο S.Equinoux