Skip to main content
09-04-2019

Ο Πέτρος Κυρίμης και το βιβλίο του "Κάποτε στον Πειραιά", από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος

Μερικά από τα στοιχεία που ξεχωρίσαμε στο κείμενο του βιβλίου «Κάποτε στον Πειραιά», του αξιόλογου συγγραφέα Πέτρου Κυρίμη, από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, είναι η στιβαρότητα του κειμένου, η περιεκτικότητα, το απέριττο. Επιτέλους, σκεφτήκαμε, ένα καλό μυθιστόρημα που δεν «τραβιέται» από πουθενά για να φαίνεται πιο μεγάλος ο όγκος του πάνω στο ράφι του βιβλιοπωλείου. Ο λόγος όσος οφείλει να είναι, η κομψή ποιητική διάθεση να βρίσκεται στα σημεία που το συναίσθημα επιβάλλει, καθηλωτικό, με καλή ροή και ρυθμό.

Πείτε μας για την επιλογή σας η ιστορία να εξελίσσεται στον Πειραιά. Στο βιογραφικό σας διαβάζουμε «Αθηναίος» ή γεννημένος στο Μοσχάτο. Έχετε μνήμες από την περιοχή, έχετε ζήσει εκεί; Είναι το λιμάνι του που κάτι σας προκάλεσε;
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Σε κανένα βιογραφικό μου δεν λέω ότι είμαι «Αθηναίος». Κανένας Πειραιώτης δεν θα το έκανε. Εκεί μεγάλωσα εκεί πήγα σχολείο στην περιοχή «Βρυώνη» και στον μεγάλο δρόμο της οδού Αφεντούλη. Πάνω ακριβώς από το λιμάνι και την Τρούμπα.

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες μας συστήνετε την παρέα των πέντε φίλων, τον Λουκά, τον Αντώνη τον Τσίχλα, τον Νάσο, τον Νικόλα και τελευταίο στην ουρά τον Βασιλάκη τον Μυταρά, ο οποίος δεν λογίζεται και τόσο μέσα στη βασική τετράδα. Στις πρώτες κιόλας σελίδες οι ήρωές σας συναντιούνται με την τσιγγάνα που τους αποκαλύπτει με τρόμο πως «τέσσερις νέοι πορπατούν, οι τρεις στο χώμα μένουν». Περιγράψτε μας με λίγα λόγια την υπόθεση του βιβλίου σας.
1944 τη νύχτα που έγινε η μεγάλη έκρηξη στο λιμάνι και σείστηκε όλος ο Πειραιάς. Μια γυναίκα μόνη στη μέση του δρόμου ξεγεννάει ένα κορίτσι. Μέσα στον πανικό της πάει και το αφήνει έξω από την πόρτα του Ορφανοτροφείου. Από εκεί και μετά πιάνουν «δουλειά» οι Μοίρες. Παρόν ο χρόνος όπου μέσα από ένα ανάδρομο τρικ παρακολουθεί και αφηγείται. Νομίζω ότι είναι μια νεοελληνική τραγωδία με αρκετά στοιχεία της αρχαίας.

Χρόνος, μοίρα, πεπρωμένο, σύμπτωση. Χρόνος και μοίρα. Ένα συνεχές παιχνίδι εννοιών. Θα μπορούσατε να καταλήξετε σε κάποιον ορισμό για τον χρόνο, όπως αυτός λειτουργεί στο βιβλίο, για τους ήρωές σας;
Είναι ο «παρακολουθητής» ο συνεργός κι ο αντιμαχόμενος της μοίρας. Αθώος και ένοχος όπως λέει ο ίδιος.

Συγκλονίζουν οι εισαγωγές των κεφαλαίων με τον Χρόνο ως αφηγητή, ως τοποτηρητή και θα λέγαμε σχεδόν ως άγγελο, δηλαδή, μαντατοφόρο. Επίσης, η παρουσία που έχουν οι Μοίρες μέσα στο έργο σας, θυμίζει χορό αρχαίας τραγωδίας, ιδιαίτερα στο κεφάλαιο με τον χαμό του Νάσου και την απελπισία της Ελένης. Η αρχαία ελληνική γραμματεία, το αττικό δράμα ήταν μια από τις πηγές έμπνευσής σας για το στήσιμο της ιστορίας σας;
Όχι. Όταν γράφω δεν κρατώ σημειώσεις και δεν ανατρέχω σε πληροφορίες. Όσο για αυτό που λέτε για αρχαία τραγωδία περισσότερο από την αρχαία ελληνική γραμματεία με επηρέασαν τα μικρά μου χρόνια στη Μάνη, όπου εκεί ο θάνατος παίρνει διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας.

Οι πρωταγωνιστές σας μιλούν, ομολογούν, αφηγούνται, κοιτούν ο ένας τον άλλον κατάματα. Δεν κρύβουν, ούτε κρύβονται. Για εμάς τους αναγνώστες ήταν μια ανακούφιση, μια λύτρωση, ως συμπάσχοντες κατά την ώρα της ανάγνωσης. Για τους ήρωές σας;
Νομίζω ότι αυτό είναι το ζητούμενο μιας ανάγνωσης και το ζητούμενο το δικό μου σαν συγγραφέα. Να ταυτιστεί ο αναγνώστης με τα δρώμενα. Η αλήθεια είναι ότι είναι κάπως ασφυκτικό. Ευτυχώς όμως στο τέλος έρχεται η δικαίωση και ο έρωτας νικητής.

Ετοιμάζετε κάτι νέο να γράψετε; Αν ναι, θα θέλατε να μας αποκαλύψετε ποιο είναι το κεντρικό του θέμα;
Έχω έτοιμο ένα εφηβικό μυθιστόρημα την ΑΛΟΗ που είναι η κόρη του ήλιου και της σελήνης. Και ένα μυθιστόρημα μέσα στον ελληνικό εμφύλιο. Ταυτόχρονα τελειώνω ένα παιδικό τηλεοπτικό 24 επεισοδίων Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΑΠΟΔΑ.

Πού μπορούν να σας συναντήσουν οι αναγνώστες σας διαδικτυακά αλλά και από κοντά;
Στο FB Petros Kyrimis. Στις 16 Απριλίου παρουσίαση στον ΙΑΝΟ και Θεσσαλονίκη 22 Απριλίου στο βιβλιοπωλείο ΓΙΑΦΚΑ. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια μένω μόνιμα Γερμανία. Η μοίρα όπως γράφω και στο βιβλίο… αλλού θέλαμε να πάμε κι αλλού μας πήγε.