Skip to main content
02-10-2018

Ο νίκος βεργέτης και το βιβλίο του "χόλι μάουντεν", από τις εκδόσεις Κέλευθος

Ο συγγραφέας νίκος βεργέτης ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Εμείς διαβάσαμε το βιβλίο του με τίτλο "χόλι μάουντεν", από τις εκδόσεις Κέλευθος, και συνομιλήσαμε με τον ίδιο για το βραβευμένο του έργο (βραβείο νέου λογοτέχνη του περιοδικού Κλεψύδρα).

Ο ήρωάς σας, ο Γαβρίλης, βρίσκεται στο νοσοκομείο. Πάσχει από καρκίνο, είναι στο τελευταίο στάδιο της ασθένειας. Σε κάθε ευκαιρία, απευθύνεται στη σύντροφό του, την Αφροδίτη, συμπυκνώνοντας όσο μπορεί καλύτερα τις σκέψεις του, μιλώντας της για προσωπικές θέσεις και αξίες, απόψεις, αγαπημένα πρόσωπα, αναμνήσεις ζωής. Και κάποιες παραγγελιές για μετά. Γιατί όλα αυτά τα λόγια στα χείλη ενός ετοιμοθάνατου; Πρέπει να νιώσουμε «αδύναμοι» για να εκφραστούμε για τον έρωτα, την αγάπη, τους φίλους, την πίστη, τον πόνο, τα ψέματα, την αλήθεια;

Eξαιρετικά όμορφη ερώτηση! Δεν είμαι σίγουρος, αλλά νομίζω πως ναι. Ίσως και γι’ αυτό οι άνθρωποι που δεν βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση, μέσα απ’ τις καταχρήσεις (και όχι μόνο) προσπαθούν να φέρουν τον εαυτό τους σε μία αδύναμη θέση, ώστε να έρθουν πιο κοντά σε όλα αυτά τα ανώτερα συναισθήματα. Νομίζω πως η χυδαιότητα της σιγουριάς και της επιτυχίας δεν δίνει χώρο στην ουσιαστική επικοινωνία.  

Το μυαλό του Γαβρίλη, ενώ αυτός βρίσκεται κλινήρης, σκαρώνει ιστορίες, ευφυείς και ακραίες σκέψεις. «Μην τον υποτιμάς τον ετοιμοθάνατο, οι αισθήσεις του χορεύουν, βρίσκεται σε εσωτερική διέγερση, σε διαδικασία σύμπτυξης, σ’ ένα αέναο μεθύσι…» Έχετε ζήσει από κοντά την ασθένεια και την απώλεια ενός ανθρώπου; Η αφιέρωση του βιβλίου στον πρόωρα χαμένο ποιητή Πάνο Οικονόμου έχει άμεση σχέση με αυτό το έργο σας;

Σε καμία περίπτωση δεν θέλω το βιβλίο να συνδεθεί με τον Πάνο Οικονόμου, ούτε να θεωρηθεί οτι μιλάω εκ μέρους του. Το «χόλι μάουντεν» είναι πολύ λίγο για να τον χωρέσει.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου τραγουδάει πως «κάθε απώλεια είναι παράσημο που καρφιτσώνεται βαθιά στο σώμα». Εσείς γράφετε πως «ο θάνατος ξεθωριάζει σαν τις διαδηλώσεις». Ο τρόπος θεώρησης του θανάτου έχει πολλές όψεις; Αν ναι, εσείς ποιον επιλέξατε να αναδείξετε στο «χόλι μάουντεν»;

Φαντάζομαι πως οι τρόποι θεώρησης του θανάτου ποικίλλουν. Στο βιβλίο ο ήρωας, όσο βαδίζει προς το δικό του τέλος, τόσο έρχεται σε επαφή με τα πρωτόγονα ένστικτά του. Όμως δεν μπορεί και να ξεχάσει την κοινωνική του υπόσταση που έμαθε να κουβαλά από τις πρώτες του απόπειρες κοινωνικοποίησης. Έτσι, βρίσκεται σε μία κατάσταση όπου το ένστικτο επιβίωσης και ο απόλυτος φόβος, συνυπάρχουν με τη ζήλεια, τη ματαιοδοξία, ακόμα και με την προσπάθειά του να είναι αρεστός και να μπορεί να εντυπωσιάζει. Εγώ έχω τεράστιο ενδιαφέρον για το κατά πόσον η συνηδειτοποίηση της φθαρτότητάς μας –όχι σε θεωρητικό επίπεδο- έχει άμεσο αντίκτυπο στις πράξεις και ακόμη περισσότερο στα συναισθήματά μας. Κατά πόσον μας αποκτηνώνει ή μας φέρνει σε επαφή με τα ανώτερα συναισθήματά μας. Ή κατά πόσον συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα.

Ο Γαβρίλης αναφέρει τρεις κατηγορίες ανθρώπων και επιλέγει με ποια θα ήθελε να συναναστραφεί. Μιλήστε μας λίγο για τις κατηγορίες αυτές, για τους ανθρώπους και τη φωτιά, όπως «συνταιριάζει» αυτές τις έννοιες ο ήρωας.

Ο Γαβρίλης βιώνοντας την δική του πραγματικότητα συνειδητοποιεί οτι δεν εντυπωσιάζεται απ’ την δύναμη και την τελειότητα, αλλά απ’ τον φθαρτό άνθρωπο, τον βουτηγμένο μέσα στις ατέλειές του, που προσπαθεί να πορευθεί αναζητώντας αδιάκοπα το αδιόρατο νήμα της Αγάπης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Γαβρίλης δεν ενδιαφέρεται ούτε για τους ανθρώπους που βλέπουν τη φωτιά και την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια, ούτε για τους ατρόμητους σούπερ ήρωες που μπαίνουν στη φωτιά χωρίς να καίγονται. Έλκεται από αυτούς τους περίεργους τύπους που ενώ γνωρίζουν πολύ καλά οτι η φωτιά θα τους κάψει, ενώ τρέμουν στην ιδέα, κλείνουν τα μάτια, και με όχημα την Ομορφιά, την Ουτοπία, τη Φιλία, την Αγάπη, χαμογελούν και προχωράνε.

Οι διαψεύσεις, η ουτοπία. Αναφέρεται και σε αυτά ο Γαβρίλης, που δεν φεύγει πλήρης ημερών, μπουχτισμένος από αρθριτικά και αρτηριακή πίεση, αλλά πεινασμένος για ζωή. Τι είναι αυτό το άπιαστο για τον ήρωα, και οι διαψεύσεις από πού ήρθαν;

Ο ήρωας, ζώντας τις τελευταίες του ημέρες, βλέπει τον Χρόνο να συμπυκνώνεται. Το γεγονός αυτό τον αναγκάζει να απογυμνωθεί. Εξωτερικά και εσωτερικά. Μέσα σε αυτή τη βίαιη διαδικασία προσπαθεί να παραμείνει Άνθρωπος με όλα τα καλά και τα κακά που αυτό συνεπάγεται. Υμνεί τον Άνθρωπο και τις ατέλειές του. Η Ουτοπία του είναι το αέναο κυνήγι της Ομορφιάς· η μυστική ροή της Αγάπης. Όσον αφορά στις διαψεύσεις, δεν τον ενδιαφέρει η προέλευσή τους, αλλά το οτι θα ήθελε να μην πεθάνει για να μπορεί να βιώνει κι άλλες πολλές.

Και στη μέση των όλων η αγαπημένη του, η βασίλισσα της γιορτής. Για την Αφροδίτη δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για να μιλήσει; Είναι εκεί; Είναι παρούσα;

Η Αφροδίτη δεν χρειάζεται να μιλήσει. Είναι εκεί, είναι παρούσα και εκπροσωπεί το γυναικείο μεγαλείο. Με τις συσπάσεις του προσώπου της και μόνο διευθύνει με μαεστρία τις σκέψεις και τα συναισθήματα του ετοιμοθάνατου για να τον οδηγήσει στη λύτρωση· όπου η λύτρωση δεν είναι ο θάνατος, αλλά η βαθειά συνειδητοποίηση της δύναμης της Αγάπης.  

Αν αντί για ήρωα είχατε ηρωίδα στο βιβλίο σας, θα γράφατε τις ίδιες σκέψεις/λόγια να απευθύνει στον σύντροφό της;

Πιστεύω οτι τα δύο φύλα είναι ευτυχώς διαφορετικά, οπότε και το κείμενο σε πάρα πολλά σημεία θα ήταν διαφορετικό.

Ετοιμάζετε κάτι νέο να γράψετε; Αν ναι, θα θέλατε να  μας αποκαλύψετε ποιο είναι το κεντρικό του θέμα;

Είναι μία συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ιπποκράτους και Ασκληπιού γωνία» (Ιπποκράτους και Ασκληπιού είναι παράλληλες). Πρόκειται για ιστορίες αστικού σουρεαλισμού.

Πού μπορούμε να σας συναντήσουμε διαδικτυακά αλλά και από κοντά;

Διαδικτυακά μπορείτε να με συναντήσετε στο mail μου (nikos.vergetis@gmail.com). Από κοντά στο κέντρο της Αθήνας.