Skip to main content
SKU:
9789600807523

Ο Οδυσσέας και ο δημιουργός του

€15,30
€17,00
0
No votes yet

Ο Οδυσσέας είναι µάλλον ο διασηµότερος µυθολογικός ήρωας στον κόσµο. Είναι όµως αποκαλυπτικό για τον πολιτισµό µας ότι η αξιοζήλευτη αυτή θέση δόθη... ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Λεπτομέρειες βιβλίου

Ο Οδυσσέας είναι µάλλον ο διασηµότερος µυθολογικός ήρωας στον κόσµο. Είναι όµως αποκαλυπτικό για τον πολιτισµό µας ότι η αξιοζήλευτη αυτή θέση δόθηκε σε έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν πονηρός, διπρόσωπος, αναξιόπιστος, πανέξυπνος χειριστής του λόγου, αλλά και µέγας γυναικοκατακτητής (αν και δεν φηµιζόταν για την οµορφιά του). Το βιβλίο αυτό υποστηρίζει ότι η φήµη του Οδυσσέα οφείλεται ακριβώς σε αυτά τα "ελαττώµατα", καθώς και στον τρόπο µε τον οποίο ο δηµιουργός του, ο Όµηρος, επέλεξε, στο µεν πρώτο έπος του, την Ιλιάδα, να τα συγκαλύψει· στο δε δεύτερο, την Οδύσσεια, να τα εξομαλύνει κάπως. Η πρωτοτυπία της "Οδύσσειας" δεν έγκειται στον συναρπαστικό µύθο της, ούτε και στις λιτές περιγραφές της φύσης και των ανθρώπινων χαρακτήρων που περιέχει, αλλά, ενδεχοµένως, στο γεγονός ότι ανέδειξε ένα νέο πρότυπο "επιτυχηµένου" ανθρώπου. Το παλαιό ηρωικό πρότυπο ήταν ένας θαρραλέος νέος, πρόθυµος να θυσιάσει τα νιάτα του στον βωµό της δόξας. Ο Οδυσσέας είχε πολεµήσει δίπλα σε αυτόν τον τύπο ήρωα στην Τροία. Το νέο ηρωικό πρότυπο δηµιουργήθηκε όταν έλαβε τέλος η εποχή των µεγάλων πολέµων της αρχαιότητας, για να δώσει τη θέση της σε µια εποχή όπου στη σκέψη των ανθρώπων κυριάρχησε ο στόχος της εµπορικής επέκτασης σε ολόκληρο τον γνωστό κόσµο. Καθώς ο νέος αυτός κόσµος χρειαζόταν νέα "ινδάλµατα" και πρότυπα, ο Όµηρος, συνειδητά ή ασύνειδα, περιέγραψε ποιες ακριβώς ιδιότητες θα έπρεπε να είχαν στο εξής οι άνθρωποι που επιζητούσαν την επιτυχία. Πολλές από τις ιδιότητες αυτές τις αναγνωρίζουµε ακόµη και σήµερα. Το µόνο που δεν προσδιορίστηκε ποτέ είναι το κατά πόσον αυτοί οι "επιτυχηµένοι" βρίσκουν την ευτυχία στη ζωή.

ISBN:
9789600807523
Εκδόσεις:
Μέγεθος: 
24x17
Σελίδες: 
292
Έτος: 
2017
Ο Βασίλειος Μαρκεζίνnς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουλίου του 1944, σε οικογένεια που από την πλευρά του πατέρα του, για περισσότερο από δέκα γενεές, αρχικώς στη Βενετία και αργότερα στην Ελλάδα, συνδέθηκαν με τον κόσμο των γραμμάτων και της πολιτικής. Έχει ανακηρυχθεί διδάκτωρ της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ph.D. και LL.D. από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, και DCΙ από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Έχει επίσης ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων των Παρισίων (Paris Ι, Sorbonne), Γάνδnς, Μονάχου και Αθηνών. Έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια του Κέμπριτζ, του Λονδίνου και της Οξφόρδης, όπου διετέλεσε Τακτικός καθηγητής του Αλλοδαπού και Συγκριτικού Δικαίου, ως επίσης και του Πανεπιστημίου του Leiden της Ολλανδίας. Σήμερα κατέχει την έδρα Jamail Regents στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστεν (έχοντας προηγουμένως διδάξει στα Πανεπιστήμια Cornell, Michigan, Σιένας, Ρώμnς και Γάνδης). Επιδιώκοντας συνεργασία και κατανόηση μεταξύ των διαφόρων νομικών συστημάτων δικαίου, ο Β. Μαρκεζίνης ίδρυσε (κατά χρονολογική σειρά): το Ινστιτούτο Αγγλο-Αμερικανικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Leiden (που εγκαινιάσθηκε το 1987 επισήμως υπό της Α.Β.Υ. του Πρίγκηπος της Ουαλίας), το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκού και Συγκριτικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (που εγκαινιάσθηκε το 1995 από τον Γερμανό Αντι-Καγκελάριο Dr. Klaus Kinkel), το Ινστιτούτο Παγκοσμίου Δικαίου στο University College του Λονδίνου (2000) και το Ινστιτούτο Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστεν (2000). Συνέβαλε ακόμη στη δημιουργία του Κέντρου Ερεύνης του Αμερικανικού Δικαίου, που εδρεύει στο Ανώτατο Γαλλικό Δικαστήριο (Cour de Cassation), κατά την περίοδο που υπηρετούσε ως Conseiller Scientifjque του Προέδρου του Δικαστηρίου, κ. Guy Canivet. Ο Β. Μαρκεζίνης έχει εκδώσει τριάντα έξι βιβλία (αναφερόμενα στο δίκαιο, τη γεωπολιτική επιστήμη, τη σύγχρονη διπλωματία, την τέχνη και την ψυχοβιογραφία) που έχουν μεταφρασθεί σε έξι γλώσσες συμπεριλαμβανομένων και των κινεζικών, και περισσότερα από εκατόν σαράντα νομικά άρθρα σε διακεκριμένα νομικά περιοδικά επτά χωρών. Έχει επίσης γράψει πολιτικά άρθρα στις εφημερίδες: "Financial Times", "Guardian", "Austin American Statesman", "Βήμα", "Έθνος", "Καθημερινή", "Αυγή" και "Παρόν της Κυριακής". Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αγγλικού Δικηγορικού Συλλόγου Gray's Inn από το 1995, ενώ το 1997, κατόπιν προτάσεως του Βρετανού Υπουργού Δικαιοσύνης και Προέδρου της Βουλής των Λόρδων, Λόρδου Έρβινγκ, διορίστηκε από τη Βασίλισσα της Αγγλίας Queen's Counsel (Q.C.). To διδακτικό και καθηγητικό του έργο έχει αναγνωρισθεί διεθνώς δια της εκλογής του ως Τακτικού Μέλους της Βρετανικής Ακαδημίας, Ξένου Εταίρου της Accademia dei Lincei της Ρώμης, της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Βελγίου, της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Άμστερνταμ και ως Αντεπιστέλλοντος Μέλους του Institut de France, Academie des Sciences Morales et Politiques, και της Ακαδημίας Αθηνών. Είναι, επίσης, Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας Αμερικανικού Δικαίου, American Law Institute, και Επίτιμος Εταίρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών. Το 2005 του απενεμήθη ο τίτλος του "Sir" από τη Βασίλισσα της Αγγλίας για "εξαίρετες υπηρεσίες στις διεθνείς νομικές σχέσεις", ενώ η συμβολή του στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει αναγνωρισθεί δια της απονομής σε αυτόν από τους Προέδρους Γερμανίας, Γαλλίας και Ιταλίας, ανωτάτων διακρίσεων όπως τα διάσημα του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Αξίας της Γερμανίας, και των Μεγαλόσταυρων του Τάγματος της Αξίας της Γαλλίας, και του Τάγματος της Αξίας της Ιταλίας. Είναι παντρεμένος από το 1970 με την Ευγενία (γένος Γεωργίου Τρυπάνη) και έχει μια κόρη, την Julietta (παντρεμένη με τον Ανδρέα Βασιλικό), και ένα γιο, τον Σπύρο - Γιώργο. Η οικογένεια ζει στην Αγγλία.

Ο Οδυσσέας είναι µάλλον ο διασηµότερος µυθολογικός ήρωας στον κόσµο. Είναι όµως αποκαλυπτικό για τον πολιτισµό µας ότι η αξιοζήλευτη αυτή θέση δόθηκε σε έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν πονηρός, διπρόσωπος, αναξιόπιστος, πανέξυπνος χειριστής του λόγου, αλλά και µέγας γυναικοκατακτητής (αν και δεν φηµιζόταν για την οµορφιά του). Το βιβλίο αυτό υποστηρίζει ότι η φήµη του Οδυσσέα οφείλεται ακριβώς σε αυτά τα "ελαττώµατα", καθώς και στον τρόπο µε τον οποίο ο δηµιουργός του, ο Όµηρος, επέλεξε, στο µεν πρώτο έπος του, την Ιλιάδα, να τα συγκαλύψει· στο δε δεύτερο, την Οδύσσεια, να τα εξομαλύνει κάπως. Η πρωτοτυπία της "Οδύσσειας" δεν έγκειται στον συναρπαστικό µύθο της, ούτε και στις λιτές περιγραφές της φύσης και των ανθρώπινων χαρακτήρων που περιέχει, αλλά, ενδεχοµένως, στο γεγονός ότι ανέδειξε ένα νέο πρότυπο "επιτυχηµένου" ανθρώπου. Το παλαιό ηρωικό πρότυπο ήταν ένας θαρραλέος νέος, πρόθυµος να θυσιάσει τα νιάτα του στον βωµό της δόξας. Ο Οδυσσέας είχε πολεµήσει δίπλα σε αυτόν τον τύπο ήρωα στην Τροία. Το νέο ηρωικό πρότυπο δηµιουργήθηκε όταν έλαβε τέλος η εποχή των µεγάλων πολέµων της αρχαιότητας, για να δώσει τη θέση της σε µια εποχή όπου στη σκέψη των ανθρώπων κυριάρχησε ο στόχος της εµπορικής επέκτασης σε ολόκληρο τον γνωστό κόσµο. Καθώς ο νέος αυτός κόσµος χρειαζόταν νέα "ινδάλµατα" και πρότυπα, ο Όµηρος, συνειδητά ή ασύνειδα, περιέγραψε ποιες ακριβώς ιδιότητες θα έπρεπε να είχαν στο εξής οι άνθρωποι που επιζητούσαν την επιτυχία. Πολλές από τις ιδιότητες αυτές τις αναγνωρίζουµε ακόµη και σήµερα. Το µόνο που δεν προσδιορίστηκε ποτέ είναι το κατά πόσον αυτοί οι "επιτυχηµένοι" βρίσκουν την ευτυχία στη ζωή.